Шырав: харкаш
Этимологи словарĕ (М.Р.Федотов, 1996)
рычать друг на друга (о собаках); вздорить, ссориться, ругаться, спорить.
Производные формы: <i>харкашу</i> брань, ссора; <i>харкаштар-</i> понуд. ф. от <i>харкаш-</i> (Ашм. Сл. XVI, 61, 65).
Тюркские соответствия: тел., алт., шор., леб., саг., кач., койб., кюэрик., кирг., к.-кирг., тар., каз., ком., чаг., вт., карЛТ. <i>карђа</i> - проклинать, заклинать, ругать (Радл. Сл. II, 192); др.-тюрк. <i>qarүïš</i> проклятие; <i>qarүïš qïl</i> - проклинать; <i>qarүaš-/ qïrүaš-</i> совм. от <i>qarүa- / qïrүa-</i> ругать, бранить, клясть (ДТС, 426, 445).
Ср. п.-монг. <i>xariya-</i>, халха-монг. <i>хараа-</i> бранить, хулить, ругать, проклинать (Вл. СГМЯ, 201).
МарВ. <i>аргашаш</i> ругаться, ссориться (< чув.) (Федотов ЧМЯВ, 261; Горд. ЭСМЯ I, 138-139). См. Егоров ЭСЧЯ, 286.
Çавăн пекех пăхăр:
пуртă пус сенкер турă « харкаш » чăваш шăп юман ял 2011, утă, 20
Вырăсла-чăвашла сăмахсарпа пуянланчĕ.
2011, утă, 19
Сăмахсарсен çĕнелнĕ сайчĕ ĕçлеме пуçларĕ.
2011, утă, 16
Сайтăн çĕнĕ версийĕ хатĕрленме пуçларĕ.
Ку сайтра чăваш сăмахсарĕсене пухнă. Эсир кунта тĕрлĕ сăмахсен куçарăвне, тата ытти тĕрлĕ уйрăмлăхĕсене тупма пултаратăр.
